Skip to Content

شرح مطلب شرح مطلب

شناسه : 13582665


این روز‌ها همچون گذشته دیگر پایان‌نامه‌نویسی یک پروسه سخت، طولانی و طاقت‌فرسا نیست، چراکه با توجه به ابزارها و نرم‌افزارهای پیشرفته‌ای که برای تحقیق و پژوهش طراحی شده‌اند کار پژوهشگران بسیار راحت‌تر از گذشته شده است اما هستند کسانی که به دنبال راحتی بیشتری هستند و می‌خواهند یک شبه راه پر‌فراز و نشیب پژوهش را طی کنند و سراغ پایان‌نامه فروش‌ها می‌روند تا با پرداخت مبلغی بتوانند پا به عرصه پژوهش بگذارند.

به گزارش دانشجوی ایرانی،   پیدا کردن محل کسب و کار پایان‌نامه فروش‌ها یا همان دلالان پایان‌نامه کار چندان سختی نیست کافی است سری به خیابان انقلاب بزنید یا گشت‌وگذاری در اینترنت داشته باشید و کلمه «پایان‌نامه فروشی» را جست‌وجو کنید به راحتی به مغازه‌ها یا وب‌سایت‌هایی می‌رسید که به اصطلاح پاتوق «دلالان علم و دانش» است. اما سؤال اصلی اینجاست که وقتی می‌شود به این سادگی به «دلالان علم و دانش» دست یافت چرا مسئولان ذیربط از این عمل شیادانه جلوگیری نمی‌کنند؟

بر همگان ثابت شده است که پایان‌نامه‌ها و مقالاتی که در بازار توسط دلالان به دست مشتری‌های خاص خودش داده می‌شود نه‌تنها کیفیت لازم را ندارد، بلکه کمکی هم به پیشروی علم در کشور نمی‌کند بنابراین بودن آنها نه تنها هیچ خاصیتی ندارد بلکه باعث می‌شود عده‌ای بدون تلاش و صرفاً با صرف هزینه به جمع پژوهشگران کشور که انسان‌هایی زحمتکش هستند اضافه شده و مدعی چیزی شوند که بهره‌ای از آن ندارند و اینجاست که «دوغ و دوشاب یکی می‌شود». اما چرا این دلال‌ها جمع نمی‌شوند یک سؤال بزرگ است؟

برای رسیدن به پاسخ این پرسش در خیابان انقلاب به بهانه سفارش یک پایان‌نامه سراغ یکی از دلالان رفتم. جالب بود دلال مورد نظر که اصلاً چهره علمی نداشت و کاسب کاری از بر و رویش می‌بارید می‌گفت:«در هر موضوعی که بخواهی برایت پایان‌نامه آماده می‌کنیم حتی اگر پروپوزال هم ندادی پروپوزال می‌دهیم و دست آخر هم مقاله‌ات را در یک ژورنال منتشر می‌کنیم».

از او پرسیدم که چگونه این کار را می‌کنید؟ خیلی رک و صریح بدون آنکه بخواهد بپیچاند، گفت: «کلی دانشجو و فارغ‌التحصیل دوره ارشد و دکتری دانشگاه‌های معتبر ایران با ما همکاری می‌کنند و برای اینکه درآمدی کسب کنند حاضرند برای شما پایان‌نامه و مقاله بنویسند و ما هم این وسط کمیسیونمان را بر‌می‌داریم. تازه اگر بخواهید مشاوره هم می‌توانیم بدهیم.»

به محض شنیدن این جمله گفتم که بله مشاوره می‌خواهم هزینه دارد؟ گفت:«نه هزینه ندارد، تا یک ساعت دیگر یکی از دانشجویان دوره دکتری می‌آید و شما را راهنمایی می‌کند.»

یک ساعتی در کتابفروشی‌های انقلاب قدم زدم و بعد به دیدن مشاور دلالی رفتم. طرف یک دانشجوی دوره دکتری هم رشته خودم بود و سریع رفتیم سر اصل مطلب و او شروع کرد از مزایای کارشان گفت که می‌توانم از پایان‌نامه‌ام حتی مقاله ISI هم بدهم و در یک ژورنال معتبر منتشرش کنم. بعد رفتیم سراغ تعیین موضوع و من سعی کردم حین این بحث‌های علمی! از او درمورد کارش سؤال بپرسم که موفق هم شدم. او می‌گفت:«متأهل است و باید خرج زندگی‌اش را بدهد و بهترین کار برای یک دانشجوی دوره دکتری پژوهش است».

در نگاه اول به نظر می‌رسد که چاره‌ای جز این برای یک دانشجوی دوره دکتری که نیازمند تأمین مخارج زندگی است باقی نمی‌ماند ولی وقتی با دقت بیشتری به این موضوع نگاه می‌شود ضعف سیستم آموزشی است که یک دانشجوی دوره دکتری با حداقل سن 26 سال باید حداقل چهار سال از بهترین سال‌های عمرش را به بهانه دریافت درجه دکتری در دانشگاه بگذراند و محلی برای تأمین مخارج زندگی‌اش نداشته باشد این در حالی است که دوره دکتری در سایر کشورها یک شغل محسوب می‌شود که علاوه بر پژوهش آکادمیک نیز محل کسب درآمد دانشجویان این دوره است.

از طرفی نظارت خاصی بر پایان‌نامه‌های نگارش شده توسط دانشجویان وجود ندارد و در حال حاضر برنامه‌ای وجود ندارد تا ثابت شود که پایان‌نامه نگارش شده توسط دانشجو حاصل سعی و تلاش و پژوهش‌های او است، بلکه سیستم دانشگاهی فقط و فقط بر نتیجه پایانی پایان‌نامه‌ها که همان جلسه دفاع است نظارت دارد که نظارت خوب و دقیقی نیست، چراکه هر کسی می‌تواند یک پایان‌نامه بخرد، آن را مطالعه کند و بعد خود را برای جلسه دفاع آماده کند و هیچ کس هم نتواند مچش را بگیرد حال آنکه در سیستم‌های آکادمیک معتبر جهان نظارت بر روند اجرا و تکمیل پایان‌نامه یک امر جا افتاده و منظم است و در صورتی که ثابت شود فردی حاصل پژوهش‌های دیگری را به‌نام خود ثبت کرده حتی با رضایت و خرید از پژوهشگر واقعی شدیدترین برخوردهای آکادمیک و قضایی با طرفین ماجرا صورت خواهد گرفت.

اگر چه به علت سیال بودن بازار دلالی نمی‌توان به سمت جمع‌آوری این بازار رفت و فقط و فقط به سراغ یک یا چند مکان خاص رفت یا افراد خاصی را دستگیر و جریمه کرد تا این مشکل حل شود، بلکه باید به فکر یک راه‌حل و طرح اصولی بود و این طرح و برنامه جایش در سیستم آکادمیک ایران به شدت خالی است.

به نظر می‌رسد دستگاه نظارتی خاصی برای جلوگیری از این موضوع پیش‌بینی نشده است و علاوه بر این موضوع ساختار منظم و نظارت‌پذیری نیز برای نگارش پایان‌نامه‌ها تنظیم نشده تا دانشجو و استاد بتوانند در یک محیط نظارت‌پذیر به امر پژوهش بپردازند.

از طرفی آنچه متأسفانه ملاک قرار می‌گیرد مدرک دریافتی است و درک و بهره‌ای که پژوهشگر یا فارغ‌التحصیل از پژوهش باید کسب می‌کرده است به هیچ وجه مورد بررسی قرار نمی‌گیرد.

به نظر می‌رسد که دولت و سیاستگذاران امور بر این موضوع واقفند اما به‌علت هزینه‌زا بودن ایجاد سیستم پژوهش مبتنی بر واقعیت که دانشجو از آن بتواند کسب درآمد کند و مسئله نظارت و ایجاد یک ساختار نظارت‌پذیر عزم جدی بر این کار ندارند و صرفاً قصد برخوردهای رسانه‌ای و سلبی با این موضوع را دارند، چراکه دولت برای اینکه بتواند دانشجوی دوره دکتری را از انجام پایان‌نامه به ازای حق‌الزحمه منصرف کند باید برای او یک منبع درآمد ایجاد کند که به ازای حاصل پژوهش‌هایش در فضای واقعی حقوق دریافت کند و از طرفی یک سیستم نظارتی ایجاد کند تا بتواند بر عملکرد پژوهشگران در حوزه واقعیت نظارت کامل داشته باشد که هر دو مورد هزینه‌های بسیاری را بر دوش دولت خواهد گذاشت که البته این هزینه‌ها باعث خواهد شد فضای سالم علمی در کشور رونق بگیرد که متأسفانه دولتمردان از این موضوع غافل شده‌اند و به این موضوع مهم کاملاً سطحی می‌نگرند.

---
بهروز کلاته-
خبرنامه دانشجویان ایران//




رای شما
میانگین (0 آرا)
The average rating is 0.0 stars out of 5.


ثبت نام اعتکاف دانشجویی